پرنده های خیالم به فکر بال و پرند

 که تا سپیده ترین صبح روشنت بپرند

 مسیر چشم تو هرچند تا افق ابری ست

 کبوتران نگاهت چقدر خوش خبرند

 سؤال های من از تو اگر چه طولانی است

 جواب های تو اما همیشه مختصرند

 به احتمال قریب از تو هرچه می گویم

 از عاشقانه ترین شعر، عاشقانه ترند

 پر از ترانه ی شوقم ، پر از حدیث سفر

 که لحظه های تو با من همیشه همسفرند

  ^{شب می رود و روی تو جا می ماند}

  ^{عطر تو در آغوش فضا می ماند}

  ^{تردید نکن گرچه صدا می میرد}

  ^{یک واکنش از موج صدا می ماند}

  ^{بین من و ما فاصله تا یک نفس است}

  ^{حرفی بزن این درد چرا می ماند}

  ^{لبریز امیدیم همین ها کافی است}

  ^{از عشق همین حال و هوا می ماند}

  ^{این واژه عجب حال نسوزی دارد}

  ^{درشعله هنوزم سرپا می ماند}

  ^{در زمزم حس تو وضو باید ساخت}

  ^{از سعی تو یک کوه صفا می ماند}

  ^***

  ^{ای کاش هوایی که شدم برگردی}

  ^{شعری ،غزلی فاصله را...}

                                        ^بردارد

از چشم تو آن قدر دورم تازگی ها

آن قدر دلتنگ حضورم تازگی ها

مثل خیابانی پر از حس زمستان

چشم انتظار یک عبورم تازگی ها

زخمی تر از زخم غرورم تازگی ها

در فصل گرم چشمهایم پلک تا پلک

غرق عبوری و مرورم تازگی ها

گفتی صبوری کن،صبوری کن،صبوری

کو " طرفه خاکی " من صبورم تازگی ها

با آنكه چشمانت پناه عشق بودند

ياران رفيق نيمه راه عشق بودند

دلتنگ بودی راه دريا را گرفتی

اعماق دريا جايگاه عشق بودند

ساحل هنوزم تكيه بر خورشيد می‌زد

ساحل‌نشينان رو سياه عشق بودند

دريا به سمت ردپايت خيز برداشت

دريا دلان مرد گناه عشق بودند

احساس روی شانه‌هايت گريه می‌كرد

تا شانه‌هايت تكيه‌گاه عشق بودند

به هوای تو تمنا شده ام می دانی

گم شدم در تو و پیدا شده ام می دانی

مثل تقویم ورق خورده و باطل شده ام

غرق دیروزم و فردا شده ام می دانی

بی خبر در پی یک حادثه ی گنگ و غریب

چشم بر هم زده ام تا شده ام می دانی

مثل یک شهر که در آتش اسکندر سوخت

در بیابان دلم جا شده ام می دانی

من هنوز از همه ی شهر شکایت دارم

بین این قوم چه تنها شده ام می دانی

آتش گرفت خاك و زمين دم به جا  گذاشت

مردي  ميان هاله ي  مبهم به جا  گذاشت

اين جاده روي پيچ و خم بي قواره اش

چرخيد تا شتاب دما دم به جا گذاشت

ديوانه وار روي قدم ها ي عاصي اش

زخمي ترين عبور مصمم به جا گذاشت

مرد سفر هواي شروعي دوباره داشت

دركوه و دشت نعره ي اَدهم به جا گذاشت

عصيان تمام حافظه اش را گرفته بود

تنديسي از تنفرآدم به جا گذاشت

سياره ام جزيره جزيره بهشت بود

آدم كه پا گذاشت جهنم به جا گذاشت

    اینجا غریبه بودم، اهل زمین نبودم

    با روح بی شکیبم هرگز عجین نبودم

    از جنس موج بودم ، رفتن گناه من شد

   خود را شکستم اما ساحل نشین نبودم

    باید گناهمان را بر شانه می نوشتند

    پر بود شانه هایم هرچند این نبودم

    من آخرین شروعم برگرد باورم کن

    عصیان گرفته روحم اهل یقین نبودم

    باری است روی دوشم از افترا و تهمت

     یا من در اشتباهم یا خرده بین نبودم

دلم می خواست طوفان باشم و دریای من باشی

   اهورایی ترین هم صحبت یلدای من باشی

   تو را در سینه ام هر لحظه با خود می برم اما

   چه می شد لحظه ای من جای تو، تو جای من باشی

   هنوزم می شناسم عطر گیسوی غزل بافت 

   که با احساس می آیی غزل آرای من باشی

   پرازدیروزم وامروزهم در سایه خواهم ماند

   تو ای فردا ترین می خواستم فردای من باشی

   برایت فال می گیرم...بیا این حافظ و این تو

   که اهل "هرچه پیش آید خوش آید" های من باشی

دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد

 مردی که مرگ عاطفه را جارمی کشد

 آتش گرفته بین نفس هاش واژه ای

 تا حلقه حلقه دامنه ی دار می کشد

 باور نداشت قصه همین است، زندگی

 چیزی که از نبودنش آزار می کشد

 این درد را برای همین روز مره ها 

 یکبار می نویسد و صد بار می کشد 

 با آن که مرد چشم خودش را به خواب زد 

 دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد 

در دست باد زخم صداي پلنگ هست

دنيا چه كوچك است،فضامان چه تنگ هست

در جاي جاي شهر خدا جا گرفته است

شيطان،اگرچه بر بدنش جاي سنگ هست

رفتن اگر چه باور تلخي است ، مي رويم

ديگر كجاي قصه مجال درنگ هست

وقتي غروب روي تنت موج مي زند

فرقي نمي كند كه چه چيزي قشنگ هست

فرقي نمي كند كه كجا ايستاده اي

هرجا هميشه سايه ي سنگين جنگ هست

حتی نشد كه رجعت تاريخ را نديد

دنيا هنوز عرصه ي تيمور لنگ هست

آتش گرفت خاك و زمين دم به جا  گذاشت

مردي  ميان هاله ي  مبهم  به جا  گذاشت

اين جاده روي پيچ و خم بي قواره اش

 چرخيد تا شتاب دما دم به جا گذاشت

ديوانه وار روي قدم ها ي  عاصي اش

 زخمي ترين عبور مصمم به جا گذاشت

مرد سفرهواي  شروعي  دوباره  داشت

 دركوه ودشت نعره ي اَدهم به جا گذاشت

عصيان تمام حافظه اش را گرفته  بود

 تنديسي  از تنفرآدم  به جا گذاشت

سياره ام جزيره جزيره بهشت  بود

 آدم كه پا گذاشت جهنم به جا گذاشت

   تمام ثانیه هایم لبالبت بودند

   چه موج های خیالی که مرکبت بودند

   غزل غزل که چکیدند روی دفتر من

   و واژه واژه مهیای هرشبت بودند

    اگرچه اوج گرفتند و آسمان چیدند

   ولی فرشته ، فرشته مقربت بودند 

   و عشق حس قشنگی که با تو پر می زد

   شبیه زمزمه هایی که بر لبت بودند

   همیشه آیه به آیه  ترا نشان  می داد

   همیشه روح غزل ها مخاطبت بودند