چایخانه ی غزل

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در سه شنبه یکم مرداد 1387 ساعت 5:16 موضوع | لینک ثابت

سایه ام قد می کشد بر سینه ی  دیوارها                           

می گریزم از خودم ، از ترس این آوارها

سایه ام را بازمی کارم کنار بودنم

می نشینم خیره براین روزها، تکرارها

دیگرای همرازمن حرفی ندارم جز سکوت

بگذرازمن از تمام  واژه ها ، گفتارها

آن که آتش می کشد بر خرمن پروانه کو؟

تا پریشان تر شود از شمع ها، از یارها

دیگر ازامواج سرگردان صوتی خسته ام

خسته ازاین حرف ها،این گفته ها، پندارها

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 ساعت 2:0 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387 ساعت 2:43 موضوع | لینک ثابت

آتش گرفت خاك و زمين دم به جا  گذاشت                     
مردي  ميان هاله ي  مبهم  به جا  گذاشت

اين جاده روي پيچ و خم بي قواره اش

چرخيد تا شتاب دما دم به جا گذاشت

ديوانه وار روي قدم ها ي  عاصي اش

زخمي ترين عبور مصمم به جا گذاشت

مرد سفرهواي  شروعي  دوباره  داشت

دركوه ودشت نعره ي اَدهم به جا گذاشت

عصيان تمام حافظه اش را گرفته  بود

تنديسي  از تنفرآدم  به جا گذاشت

سياره ام جزيره جزيره بهشت  بود

آدم كه پا گذاشت جهنم به جا گذاشت

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در جمعه هفتم تیر 1387 ساعت 2:0 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در دوشنبه بیستم خرداد 1387 ساعت 7:0 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 ساعت 2:42 موضوع | لینک ثابت

  چقدر دلم می خواهد

  صفررا آن قدر تقسیم کنم

               که هیچ عدد متعارفی پیدا نشود

  بعد ...

  به بی نهایت عمل بیهوده ی خودم بگویم

                                      زندگی !

نوشته شده توسط مهدی میرآقایی در چهارشنبه یکم خرداد 1387 ساعت 1:18 موضوع | لینک ثابت