درمن بریزهرچه ندارم نه بیشتر

  با ابراتفاق ببارم ... نه بیشتر

  پاییزعاشقانه ی اردیبهشتم و ...

  امشب خیال کن که بهارم نه بیشتر

  من هرچه می دوم به توهرگزنمی رسم

  یک گام با تو فاصله دارم نه بیشتر

  شیرین من! تو را به لبم تلخ می کنند

  نزدیک تر تو را که بیارم نه بیشتر

  برگرد حس و حال مرا عاشقانه کن

  بنشین تو صاف و ساده کنارم نه بیشتر

  باور کنید قصد جسارت نداشتم

  افتاده با خودم سر و کارم نه بیشتر

چقدر فاصله ی کاذبی ست میز

بین دست های من و تو

وقتی که خودکارهای مان هم جنس نیستند

با من دست بده

ما نیای مشترک داریم

...

              دیگر برای از تو نگفتن مجال نیست

                وقتی نمانده ،فرصت خواب و خیال نیست

                تا این فضا،فضای پر از بی نهایت است

                دیگر حدیث روی و زنخدان و خال نیست

                باید شروع شد... که سفر لحظه ی شروع

                آغاز می شود ،سخن از ماه و سال نیست

                آخر به جاده زد تب رفتن گرفته بود

                مردی که گفت آینه هاتان زلال نیست

                می گفت مرد ساده خدا رنگ آرزو ست

                چیزی برای باور مردم محال نیست

من از تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

                                                               ...

غروب شكل درختان بی ثمر می شد

و سهم سايه از اين شهر بيشتر می شد

 كشيده بود كسی روح سبز جنگل را

كه داشت قسمت بی رحمی تبر می شد

 تمام حرمت اين شهر رد مردی بود

كه هر شب از دل این کوچه رهگذر می شد

 خبر دهان به دهان گشت مرد راهی شد

همان كه عمق وجودش پراز سفر می شد

 ...

شبانه هاي تو در باد شعله ور بودند

شبی كه حرف تو با چاه مختصر می شد

  يادش به خير جمعه ي آخر كه رد شدي

  آهسته از كنار همين در كه رد شدی

  پاييز در حوالي چشم تو ساده شد

  از روزهاي خسته ي آذر كه رد شدي

  چشمی نگاه پنجره را امتداد داد

  از چشمه هاي روشن باور كه رد شدي

  حالا به لحظه هاي خودم قفل مي زنم

  مانند لحظه هاي معطّر كه رد شدی

  اين جمعه هم بهانه ي يك بغض مي شوي

  مثل غروب جمعه ي آخر كه رد شدي

اصلا بیا به کوچه های شهرمان برگردیم

من بازهم کوچه ی "مشیری "را زمزمه می کنم

تو از روبرو بیا

فرقی نمی کند کجا به هم می رسیم

اما به هم می رسیم

یک روز کوچه های شهرمان را آذین می بندند

یکروز سیاه پوش می کنند ... 

     با رفتن تو  چلچله ها همسفر شدند

     تا کوچه کوچه،کوچ تو را با خبر شدند

     دریا که ابر پشت سرت ریخت ناگهان

     تصنیف های سبز دعا تازه تر شدند

     پاییز بوسه ای به تمنای خاک زد...

     جنگل نماند،کاج ترین ها تبر شدند

     انگار سیب و صاعقه پیوند خورده بود

     تا ابر های حادثه ای بارور شدند

     باران گرفت و بعد غزل های دوستی

     تسلیم محض وسوسه های سفرشدند

     باران گرفت و حال و هوای تو تازه شد

      گفتی سپید رود و غزل ها خزر شدند

 دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد

 مردی که مرگ عاطفه را جارمی کشد

 آتش گرفته بین نفس هاش واژه ای

 تا حلقه حلقه دامنه ی دار می کشد

 باور نداشت قصه همین است، زندگی

 چیزی که از نبودنش آزار می کشد

 این درد را برای همین روز مره ها 

 یکبار می نویسد و صد بار می کشد 

 با آن که مرد چشم خودش را به خواب زد 

 دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد 

     اتفاق خواهد افتاد                

     می دانم 

     یک نفر برای روح در پروازم آسمان خواهد کشید 

                                                           ...